Grand Theft Auto 2 w porównaniu z pierwszą częścią obfituje w swego rodzaju misje poboczne, jak jazda taksówką, szukanie zaginionych pojazdów w dzielnicy Residential czy znane z części pierwszej misje Kill Frenzy, w których mamy zabić określoną liczbę osób lub zniszczyć określoną liczbę samochodów wykonywane czołgiem. Bonus Gouranga za przejechanie pochodu Hare Krishna zastąpiła parada sobowtórów Elvisa Presleya, którą mamy unicestwić. W każdym z trzech (Residential, Industrial i Downtown) dystryktów znów możemy posłuchać różnych stacji radiowych. Dodano też kilka rodzajów jakże potrzebnej broni – granaty, koktajle mołotowa, czy pistolet z tłumikiem. Tak samo jak w części pierwszej, kody do GTA 2 wpisujemy w imię gracza - znajdziemy je łatwo w internecie. Przyjęcie kodu potwierdzi dźwięk (grzmot). Upragniona przez graczy możliwość zapisu stanu gry kosztuje jedynie pięćdziesiąt tysięcy naszych ciężko zarobionych dolarów i istnieje w kościołach „Jesus Save” – w każdym dystrykcie znajduje się jeden. Od kilku lat na stronie wydawcy Rockstar Games istnieje możliwość (po wypełnieniu formularza rejestracyjnego) darmowego ściągnięcia Grand Theft Auto 2.

W Grand Theft Auto 2, tak jak i w poprzedniej części, mamy grafikę izometryczną, czyli widok z góry, ale swobodnie możemy przemieszczać się po całym mieście. Kontroluje je siedem gangów, dla których możemy wykonywać różne misje. Są one jednak tylko urozmaiceniem, ponieważ ich wypełnienie nie jest wymagane do ukończenia gry. Oczywiście, dostajemy za nie wynagrodzenie. Wykonując misję u jednego z gangów, zyskujemy szacunek jego członków, jednak tracimy punkty w oczach pozostałych gangów. Nieodłączna w GTA policja dostała wsparcie w potyczkach z naszym bohaterem – po czwartym poziomie Wanted Level ścigają nas również oddziały SWAT-u, agenci specjalni oraz wojsko (Wanted levels jest w GTA 2 sześć).

GTA 2 posiada wreszcie możliwość zapisu stanu gry. Ale, żeby nie było zbyt prosto, to kosztuje. Zapis możemy zrobić w kościołach „Jesus Saves” za drobną opłatą pięćdziesięciu tysięcy dolarów. Kody do GTA są w niektórych momentach gry niemal niezbędne. W porównaniu z pierwszą częścią, GTA 2 obfituje w różne „smaczki”. Na przykład, jeśli kierujemy taksówką i wsiądzie do niej pasażer, zapłaci nam za każdą minutę jazdy. Do rozwiązania jest też misja w dzielnicy Residential.

Dodatki “London, 1969” oraz “London, 1961” wydane w pierwszej połowie 1999 roku miały zaostrzyć apetyt fanów przed premierą Grand Theft Auto 2, zaplanowanej na październik. Ponieważ były one dostępne jedynie w wersji na PC-ty, ukłonem w stronę posiadaczy PlayStation była wcześniejsza o pięć dni premiera wersji na konsole. Jak w poprzednich częściach, kody do GTA bardzo się przydają.

Akcja GTA 2 rozgrywa się w mieście Anywhere City, w czasie określonym w instrukcji „za trzy tygodnie”. W audycji w radio samochodowym słyszymy, że nadchodzi millenium, co sugeruje umiejscowienie akcji w końcówce XX wieku. Głównym bohaterem GTA 2 jest Claude Speed. Anywhere City podzielone jest na trzy dzielnice: w Downtown znajdziemy uniwersytet i działalność biznesową, w Residential umiejscowiono więzienie miejskie, camping, centrum handlowe oraz elektrownię. Trzecia dzielnica to Industrial – jest w niej port, elektrownia oraz świątynia Hare Krishna. GTA 2 oferuje nam dwa tryby gry: dzienny i nocny, w którym niektóre uliczki są całkiem ciemne. Celem gry jest zdobycie odpowiedniej ilości punktów, odblokowującej następną część miasta. Misje nie są konieczne do ukończenia gry.

Po niezwykłym sukcesie Grand Theft Auto wytwórnia Rockstar Games obdarzyła spragnionych graczy wiosną (w kwietniu) i latem (w październiku) dodatkami do gry – „London, 1969” oraz „London, 1961”.

„London, 1969” dodaje cztery nowe etapy (cała część pierwsza składała się z sześciu), trzydzieści nowych pojazdów, trzydzieści dwie misje do wykonania, a także nowe miasto – tytułowy Londyn, w którym rozgrywa się akcja gry. Bohaterem, jak i w pierwszej części, jest początkujący przestępca, który wykonując coraz trudniejsze zadania, rozwija swoją pozycję w brudnym świecie mafii i przestępstw.

„London, 1961” jest dodatkiem do dodatku, jaki niecierpliwi fani otrzymali od Rockstar Games na zaostrzenie apetytu przed jesienną premierą Grand Theft Auto II. „London, 1961” rozszerzył grę o siedem misji i dwadzieścia dwa nowe pojazdy oraz lokację dostępną w trybie multiplayer - Manchester. Dodatek działa tylko z oryginalnym „London, 1969”.

Obydwa dodatki zostały wydane tylko w wersji na komputery osobiste (PC). Kody do GTA, znane z części pierwszej, w nich nie działają, dla dodatków zostały opracowane inne kody.

Obydwa dodatki można pobrać z oficjalnej strony GTA: London.

W pierwszej części Grand Theft Auto twórcy nie przewidzieli możliwości zapisu stanu gry. Aby kilkugodzinny wysiłek nie poszedł na marne, dostępne są kody do gry, z których gracz może skorzystać. Aby zastosować ułatwienia, kody do GTA należy wpisać na początku gry – wpisujemy jeden kod jako imię gracza i zatwierdzamy klawiszem enter, a dopiero wtedy właściwe imię gracza. W ten sposób możemy wpisać kilka kodów (i stosować kilka ułatwień jednocześnie). Dokładny ich opis znajdziemy na tematycznym forum internetowym lub stronach fanów gry.

Nieodzownym elementem GTA jest policja. Co prawda, można za pomocą kodów sprawić, że nie będzie się interesowała postacią, ale w sumie rozgrywka bez policji szybko robi się nudna. W zależności od tego, jak bardzo nasza postać zadarła z organami ścigania, otrzymuje jeden z czterech Wanted Levels. „Wanted level” symbolizują główki policjantów w górnej części ekranu. Im bardziej narozrabiała postać, tym wyższy wanted level. Czwarty – najwyższy – oznacza, że ściga nas każdy patrol, na ulicach czekają na nas blokady z policjantami uzbrojonymi w karabiny maszynowe, a policjanci mają rozkaz strzelać, a potem zadawać pytania.